Duygu Barlas ile Sanatın Yolculuğu: Günümüz Sanatını Anlamak-II 🐉 📍 Narmanlı Apartmanı / Online (Yüz yüze ve online katılım seçenekleriyle) ⏰ Tarih: 4, 11, 18, 25 Kasım Çarşamba (4 Hafta) 🕐 Saat Seçenekleri: 11.00–13.00 veya 20.00–22.00 Hafta Hafta Program İçeriği: 1. Hafta: Nadire Kabinelerinden Bienallere Sanatın sergilendiği mekânların tarihsel yolculuğu. Meraklı koleksiyoncuların nadire kabinelerinden modern müzeye uzanan bu yolculukta, müzelerin koleksiyon oluşturma, koruma ve sergileme politikalarını inceleyeceğiz. 2. Hafta: Küreselleşen Dünyada Sanatçı Kimliği Bienallerin ve uluslararası sergilerin yarattığı küresel dolaşımın getirdiği yeni sanatçı figürü. Küreselleşmenin sanat üzerindeki etkileri, sanatçının kültürel kimliğinin dönüşümü; kimlik, sınır ve aidiyet kavramları. 3. Hafta: Türkiye'de Neler Oluyor? Küresel modelleri tanıdıktan sonra yerele dönerek 1950 sonrası Türkiye sanat sahnesini inceleme. Modernleşme ve toplumsal dönüşümlerin sanatın içerik ve biçim değişimindeki rolü. 4. Hafta: Sanat Dünyası Ekosistemi Çağdaş sanat dünyasının temel aktörleri (küratörler, galeriler, sanat fuarları, müzayede evleri, koleksiyonerler ve sanat eleştirmenleri) ile sanatın üretimden sonra geçtiği süreç.

Turan Farajova yürütücülüğünde gerçekleşecek 3 aylık Tarih Okuma Atölyesi’nde; Beyoğlu konaklarından Dersaadet kahvehanelerine, Suriçi’nden Boğaz kıyılarına uzanan bir yolculuğa çıkıyoruz. 📖✨ 🗓 Tarih: 20 Ekim 2026 – 22 Aralık 2026 ⏰ Saat: 19:30 – 21:30 📍 Format: Yüz yüze veya Online Program & Kitap Seçkisi: Ekim: Said Naum Duhani — Eski İnsanlar Eski Evler Kasım: Cyrus Adler & Allan Ramsay — İstanbul Kahvehaneleri Hikâyeleri Aralık: İlber Ortaylı — İstanbul’dan Sayfalar İstanbul’un katmanlı hafızasını ve gündelik yaşamını satır aralarından keşfetmek isteyen herkesi bekliyoruz. 🔗 Detaylı bilgi ve kayıt için profilimizdeki bağlantıyı ziyaret edebilirsiniz. (Kontenjan sınırlıdır.) #isbirligi

Veri yalnızca sayılardan ve algoritmalardan ibaret soğuk bir yığın değildir; doğru işlendiğinde insanlığın kolektif hafızasına dönüşebilir. Yeni medya sanatının dönüştürücü figürlerinden Refik Anadol, yapay zekâyı ve veri setlerini yalnızca teknik bir araç olarak kullanmadı; onları akışkan heykellere ve mekânsal anlatılara dönüştürdü. MoMA’nın iki asırlık görsel arşivini makine zihninde yeniden kurgulayan Unsupervised’dan iklim krizinin kırılganlığını görünür kılan Glacier Dreams ve Coral serilerine kadar uzanan çalışmalarda Anadol’un amacı yalnızca dijital görüntüler üretmek değildi. Bellek, doğa, makine bilinci ve mimari gibi kavramları yeni bir görsel dile tercüme eden bu yerleştirmeler, insanın dijital çağda çevreyle ve kendi geçmişiyle kurduğu bağı kökten şekillendirir. Fiziksel dünya ile yapay zekânın kesiştiği bu eşikte veri, yalnızca analiz edilen bir bilgi değil; yaşayan ve düşünen bir görsel belleğe dönüşür.

Bir tabloya baktığımızda gördüğümüz kompozisyon, çoğu zaman sanatçının zihnindeki ilk fikir değil; yalnızca son kararıdır. Sanat tarihi boyunca ustalar; ekonomik yoksunluklar, kompozisyonel kararsızlıklar ya da sansür kaygıları nedeniyle eski tuvallerini yeniden kullandı; kimi zaman tamamlanmış portrelerin, kimi zaman ise yarım kalan figürlerin üzerini boyayla örttü. Picasso’nun The Old Guitarist tablosunun arkasında gizlenen anne ve çocuk figüründen Rembrandt’ın paneli ters çevirerek kapattığı gizemli portreye, Degas’nın sildiği model yüzüne kadar uzanan bu yapıtlarda amaç yalnızca boyayı örtmek değildi. Zaman, yaratım sancısı, vazgeçiş ve saklama arzusu gibi insani refleksleri pigment katmanlarında barındıran bu tuvaller, modern X-ışını ve tarama teknolojileri sayesinde birer görsel arkeoloji alanına dönüşür.

Çağdaş mimarlığın en özgün figürlerinden Tadao Ando, süslemelerden bütünüyle arınmış brüt betonu soğuk bir kütle olmaktan çıkarıp doğayla doğrudan diyalog kuran tinsel bir yüzeye dönüştürdü. Osaka’daki Church of the Light’ın beton duvarına açılan haç biçimli yarıktan Naoshima’da peyzajı korumak adına toprağın altına gömülen Chichu Art Museum’a, Paris’teki tarihi kubbenin içine yerleşen Bourse de Commerce silindirine kadar uzanan yapılarda Ando’nun amacı yalnızca anıtsal formlar üretmek değildi. Işık, gölge, rüzgâr ve sessizlik gibi unsurları mimarinin merkezine yerleştiren bu yapılar, insanı dış dünyanın gürültüsünden kopararak kendi içsel dinginliğiyle baş başa bırakan meditatif alanlar kurgular. Ando’nun elinde bir yapı, yalnızca içinde bulunulan bir mekân değil; ışığın ve sessizliğin somutlaştığı bir düşünme alanıdır.

Ev dediğimiz şey gerçekten bir mekân mı, yoksa yanımızda taşıdığımız bir hafıza mı? Güney Koreli sanatçı Do Ho Suh, mimariyi yalnızca içinde yaşadığımız fiziksel bir alan olarak ele almıyor. Onun eserlerinde ev; çocukluk, göç, aidiyet ve hatıralarla birlikte şekillenen kişisel bir hafızaya dönüşüyor. Kumaştan yeniden ürettiği evler, merdivenler ve iç mekânlar; gerçek mimariyi neredeyse hayaletimsi bir biçimde görünür kılıyor. Bir yerden ayrıldığımızda, orada bıraktığımız şey gerçekten geride mi kalır? Belki de Do Ho Suh’un eserlerinde ev, dört duvardan çok daha fazlası: hafızanın taşıyabildiği bir mekân.

Bir metni okumak ve onu gözlerimizin önünde görmek arasında büyük bir fark var. yüzyılın en etkileyici illüstratörlerinden Gustave Doré, İncil anlatılarını yalnızca resimlemedi; onları dramatik ışık, güçlü kontrastlar ve anıtsal kompozisyonlarla yeniden yorumladı. Âdem ve Havva’nın yaratılışından Aden Bahçesi’nden kovuluşa, Nuh Tufanı’ndan Babil Kulesi’ne kadar uzanan sahnelerde Doré’nin amacı yalnızca hikâyeyi göstermek değildi. İnsan, doğa, inanç, günah, yıkım ve kurtuluş gibi evrensel temaları görsel bir dile dönüştüren bu gravürler, yayımlandıkları dönemden itibaren İncil’in zihnimizde canlanan imgelerini de şekillendirdi. Bir metin, bir sanatçının gözünden geçtiğinde yalnızca okunmaz; yeniden görülür.

Doç. Dr. Ebru Nalan Sülün ile Sanat Eserlerinin Hikâyeleri: Gustave Courbet ile Toplumsal Gerçekçiliğe Bakış Bir sanat eserini yalnızca gördüğümüz haliyle değil, onu ortaya çıkaran tarihsel, toplumsal ve kültürel dünya ile birlikte okumaya davetlisiniz. Bu buluşmada Gustave Courbet ve Realizm üzerinden 19. yüzyıl Paris’inin kültür-sanat ortamına; gündelik yaşamın, emeğin ve toplumsal gerçekliğin sanata nasıl taşındığına bakacağız. Taş Kırıcılar gibi önemli eserler üzerinden Courbet’nin sanat anlayışını ve akademiye karşı geliştirdiği yaklaşımı birlikte değerlendireceğiz. 22 Ekim 2026 · 11.00–13.00 Narmanlı Apartmanı Sanat eserlerinin ardındaki hikâyeleri birlikte keşfetmek için buluşalım.